Το πρώτο παιχνίδι της σειράς Zelda στην φορητή κονσόλα της Nintendo είναι γεγονός. Το άκουσμα και μόνο της λέξης Zelda στον τίτλο του παιχνιδιού ανεβάζει ήδη τον πήχη πολύ υψηλά και οι προσδοκίες μας φθάνουν στα ουράνια. Το ήδη υπέρ-επιτυχημένο φορητό με τους δεκάδες τίτλους διαμάντια θα χωρέσει άλλο ένα?

Το παιχνίδι είναι ουσιαστικά ένα sequel του παιχνιδιού The Legend Of Zelda: Wink Waker του Gamecube. Αρχίζει ακριβώς μετά το τέλος του και μας διηγείται τα γεγονότα του από το ξεκίνημα κιόλας. Ο Link σαλπάρει μαζί με την Tetra και το πλήρωμά της με σκοπό να βρει το Ghost Ship,ένα καράβι που φέρει έναν πολύτιμο θησαυρό αλλά ταυτόχρονα έχει μία περίεργη <<ικανότητα>> να εξαφανίζει τους ανθρώπους. Ξάφνου περίεργη ομίχλη διαφαίνεται στον ορίζοντα και το Ghost Ship εμφανίζεται. Η Tetra εξαπολύει μόνη της έφοδο και χάνεται μέσα στο πλοίο. Ο νεαρός Link ως τίμιος πολεμιστής τρέχει ξοπίσω της δίχως όμως αποτέλεσμα, αφού καταλήγει στην θάλασσα. Τελικά βρίσκεται σε ένα κατοικημένο νησί όπου τον ανακαλύπτει μία μικρή νεράιδα εν ονόματι Ciela .

Κάπου εδώ παίρνει τα ηνία ο παίχτης. Ο χειρισμός του παιχνιδιού γίνεται αποκλειστικά με την touch screen, εκτός ίσως από την χρήση ειδικών αντικειμένων(bombs,arrow κτλ) που είναι πολύ πιο βολικό το κουμπί L έναντι της touch screen. Οι βασικές σας κινήσεις,και ίσως οι μόνες,είναι τα χτυπήματα και οι κινήσεις του stylus επάνω στην touch screen. Η δεύτερη οθόνη χρησιμεύει περισσότερο ως χάρτης. Το σπαθί σας ανάλογα με τις κινήσεις σας στην touch screen εκτελεί διαφορετικές επιθέσεις. Εάν απλώς ακουμπήσετε έναν εχθρό με το stylus τότε θα εκτελέσει ένα δυνατό χτύπημα με άλμα εν ονόματι slash. Εάν σύρετε το stylus επάνω σε οτιδήποτε τότε ο Link θα εκτελέσει μία κίνηση που μοιάζει με τρύπημα, το boarder slash. Τέλος εάν στριφογυρίσετε το stylus γύρω από τον Link τότε επιτεθεί με spin attack, μία κίνηση που στριφογυρνά το σπαθί γύρω από τον εαυτό του όπως ακριβώς και εσείς το stylus. Ο χειρισμός είναι πολύ εύκολος και διασκεδαστικότατος, όπως ακριβώς ακούγεται, και δεν θα έχετε κανένα απολύτως πρόβλημα να τον μάθετε μέσα σε λίγα λεπτά.

Το παιχνίδι βέβαια δεν χρησιμοποιεί μόνον την καινοτομία της touch screen του DS. Σε μερικά σημεία θα χρειαστεί να φυσήξετε και να φωνάξετε στο microphone με σκοπό να σβήσετε κεριά, να σας ακούσουν σε διπλανά δωμάτια κτλ .Εκτός αυτού όπως σε κάθε Zelda game έτσι και σε αυτό σιγά σιγά θα εφοδιαστείτε με αντικείμενα όπως bombs,boomerang, shovel κ.α με σκοπό να σας βοηθήσουν στην περιπέτειά σας. Όλα αυτά τα αντικείμενα υιοθετούν βέβαια την όλη τακτική χειρισμού του παιχνιδιού, δηλαδή την χρήση της touch screen. Πχ Πριν πετάξετε το boomerang πρέπει να σχεδιάσετε το μονοπάτι που θα ακολουθήσει επάνω στην touch screen. Ωραίο και διασκεδαστικό δεν ακούγεται? Είναι, και πολύ μάλιστα!

Τι θα ήταν όμως ένα Zelda game δίχως γρίφους? Όπως καταλάβατε και σε αυτό το παιχνίδι καλείστε να λύσετε γρίφους που μπορεί να μην είναι αντάξιοι των adventure games αλλά σίγουρα θα σας κάνουν να στύψετε λιγάκι, έως πολύ το μυαλό σας. Είναι έξυπνοι αλλά συγχρόνως τόσο διασκεδαστικοί. Μερικές φορές ίσως δυσκολευτείτε και λιγάκι να βρείτε την λύση.

Τα dungeons υπάρχουν όπως είναι λογικό και εδώ. Σε σχέση με παλαιότερα μέρη της σειράς είναι μικρότερα, πιο εύκολα ίσως, και σίγουρα όχι τόσο επικά. Παρόλα αυτά όμως είναι πολύ ευχάριστα και έχουν κάποια πολύ καλοσχεδιασμένα puzzle. Στο τέλος κάθε dungeon βρίσκεται φυσικά το Boss όπου καλείστε να αντιμετωπίσετε. Οι μάχες αυτές είναι πραγματικά φανταστικές αφού εκτός των ικανοτήτων σας πρέπει να χρησιμοποιήσετε το μυαλό σας για να νικήσετε, απλά μεν αλλά χρειάζεται. Μερικές μάχες χρησιμοποιούν και την δεύτερη οθόνη κάνοντας τες έτσι πιο ενδιαφέρουσες και πιο επικές, όπως αρμόζει.

Η μεγαλύτερη όμως καινοτομία της touch screen στο παιχνίδι είναι ο χάρτης.Πλέον μπορείτε να ζωγραφίσετε ότι θέλετε στον χάρτη σας, από απλές σημειώσεις μέχρι σχέδια υψηλών προδιαγραφών .Είναι μία πολύ πρωτότυπη προσθήκη που θα σας βοηθήσει πάρα πολύ για την λύση γρίφων στα dungeons αλλά και για την ανακάλυψη κρυμμένων μυστικών. Για να το κάνετε αυτό απλά μεταφέρεται με ένα κουμπί τον χάρτη από την πάνω οθόνη στην touch screen και πλέον μπορείτε να ζωγραφίσετε ότι τραβάει η όρεξή σας.

Όπως ανέφερα και προηγουμένως το Phantom Hourglass είναι το sequel του Wind Waker, όχι μόνον ως προς την ιστορία αλλά και ως προς τον σχεδιασμό. Αυτά τα υπέροχα cell-shaded γραφικά βρίσκονται και εδώ, δίνοντας έναν όμορφο και συνάμα μοναδικό τόνο στο παιχνίδι. Το DS ανταποκρίνεται πλήρως σε αυτά τα γραφικά και κρατάει ψηλά τον πήχη. Ο υπέροχος σχεδιασμός χαρακτήρων και τοπίων δίνει μια άλλη αίσθηση στο παιχνίδι, παραμυθένια. Το σενάριο βοηθάει ακόμα περισσότερο στο να δούμε το παιχνίδι ως παραμύθι μιας και μιλά για κατορθώματα ήρωα και διάσωση πριγκίπισσας. Γενικά όσων αφορά την σχεδιαστική άποψη το παιχνίδι είναι άριστο, ίσως το καλύτερο του DS.

Ποιος πεθύμησε το ταξίδια με το καραβάκι του στο Wind Waker? Λογικά σχεδόν κανείς… Κάτι παρόμοιο υπάρχει και σε αυτό το παιχνίδι μόνο που είναι πολύ πιο απλό και γρήγορο. Σχεδιάζετε στην touch screen την πορεία που επιθυμείτε να χαράξετε και αυτομάτως το πλοίο πηγαίνει εκεί, οι μόνες σας σκοτούρες είναι οι εχθροί,και τα hazardous leaps(σχοινιά που μπαίνουν στην πορεία σας, απλά τα πηδάτε). Τους εχθρούς (πειρατές, γιγάντια καλαμάρια, καρχαρίες κα) τους εξοντώνεται με την βοήθεια του κανονιού που θα πάρετε σχεδόν από την αρχή του παιχνιδιού. Να σημειωθεί επίσης πως το πλοίο μπορεί να μεταμορφωθεί, μέσα από μία συγκεκριμένη γκάμα επιλογών, σε ότι εσείς επιθυμείτε. Τα κομμάτια για την συναρμολόγηση του πλοίου θα τα βρείτε παντού, από μαγαζιά μέχρι και σεντούκια. Εκτός αυτών στην θάλασσα μπορείτε επίσης να αναζητήσετε για θησαυρούς, λίγο αργότερα στο παιχνίδι βέβαια, με την βοήθεια του Salvage Arm. Κυνηγώντας θησαυρούς είναι πολύ εύκολο και αρκετά ενδιαφέρον. Είναι σαν mini game. Πρέπει να κατευθύνετε το Salvage Arm στον βυθό της θάλασσας αποφεύγοντας νάρκες και βράχια. Δυστυχώς εδώ δεν υφίσταται μεγάλη ποικιλία αφού υπάρχουν μόλις τρεις με τέσσερις προκαθορισμένες πίστες με στάνταρ θέσεις ναρκών. Σε αργότερο σημείο του παιχνιδιού και μέσω ενός side quest μπορείτε ακόμα και να ψαρεύετε!

Η μουσική επένδυση του τίτλου δένει απόλυτα με το σύνολο. Οι σκληροπυρηνικοί της σειράς θα ευχαριστηθούν όταν θα ακούσουν κλασικά πλέον θέματα της σειράς, αλλά και οι νέες προσθήκες δεν είναι καθόλου άσχημες, αντιθέτως είναι πολύ όμορφες. Το μόνο αρνητικό είναι ότι είναι λίγες και συχνά επαναλαμβάνονται. Επίσης δεν υπάρχει καθόλου voice-acting κάτι που δεν είναι ιδιαίτερα αρνητικό, ούτε και θετικό βέβαια.
Το main quests του παιχνιδιού δίχως να κάνετε τίποτα άλλο απολύτως, ούτε καν κυνήγι θησαυρών στον βυθό της θάλασσας, θα σας πάρει γύρω στις δεκαπέντε ώρες. Το παιχνίδι όμως έχει πολλά να δώσει ακόμα. Υπάρχουν ενδιαφέροντα mini-games, αρκετά side quests, κυνήγι θησαυρών. Με όλα αυτά σίγουρα ο χρόνος ανεβαίνει στις 20-25 ώρες, μπορεί και παραπάνω.

Ο τίτλος όμως δεν τελειώνει ούτε εδώ. Υπάρχει ένα απλό αλλά εθιστικό multiplayer mode. Κάθε παίχτης έχει στην μία σειρά του τον Link και στην άλλη τα phantoms. Σκοπός του παιχνιδιού είναι να μαζέψουν οι Link στις βάσεις τους περισσότερα tri-force. Η δουλεία τον phantoms είναι να βρούνε τον Link και να τον εξοντώσουν με ένα χτύπημα έτσι ώστε η σειρά του παίχτη-Link να τελειώσει αυτόματα. Ο Link ξεφεύγει από τα phantoms μόνον σε ειδικά σημεία όπου γίνεται αόρατος και συγχρόνως άτρωτος. Είναι μία πολύ ωραία προσθήκη και σίγουρα θα σας κινήσει το ενδιαφέρον αυτό το mode.

Ψεγάδια του τίτλου είναι το lag που υπάρχει ορισμένες φορές όταν στην οθόνη υπάρχουν πολλοί εχθροί. Ο περιορισμένος αριθμός διαφορετικών εχθρών επίσης κουράζει τον παίχτη σε ορισμένα σημεία. Επίσης τα ταξίδια στην θάλασσα ίσως σας κουράσουν μίας και καταντάν μονότονα.

Τέλος όπως βλέπουμε ο τίτλος είναι ένα ακόμα διαμάντι για το DS και μία σίγουρη αγορά. Ο σχεδιαστικός τομέας είναι πραγματικά πανέμορφος, ο χειρισμός άψογος, από τα λίγα παιχνίδια DS που χρησιμοποιούνε τόσο καλά την touch screen, η διάρκεια αρκετά μεγάλη και το gameplay απλά απίθανο. Πραγματικά πρέπει να δοκιμάσετε αυτό το παιχνίδι, είναι ο ορισμός του καλοσχεδιασμένου

Γραφικά: 9.8

Gameplay: 9.7 Σύνολο: 9.5

Ήχος: 8.2

Διάρκεια: 9.4

Στο blog δεν γράφω, όπως θα έχετε παρατηρήσει, συχνά πλέον. Δεν έχω κάτι να πω και έχω βαρεθεί αρκετά με την ασχολία του blogging. Βεβαίως που και που μπορεί να υπάρχουν κάποιες νέες δημοσιεύσεις αλλά δεν θα είμαι τόσο ενεργός όσο στο παρελθόν!

Αυτές οι γιορτές που σχεδόν πέρασαν είναι από τις ομορφότερες της ζωής μου.Είδα σχεδόν όλους τους συγγενείς και περάσαμε εκπληκτικά(ειδικά στο τραπέζι της πρωτοχρονιάς),έκανα για πρώτη φορά μετά από 6 χρόνια πάρτυ στο σπίτι μου(ρεβεγιόν),όπου περάσαμε φανταστικά, γνώρισα και δέθηκα με ανθρώπους και τέλος έκλεισα ένα χρόνο με την κοπέλα μου(σήμερα) ^_^.

Το 2007 ήταν μία φανταστική χρονιά για εμένα. Έμαθα πολλά πράγματα, είχα καινούργιες εμπειρίες, γνώρισα καλύτερα τον κόσμο και τον εαυτό μου…τι άλλο να ζητήσει κανείς?!

Είθε το 2008 να είναι μία ακόμα καλύτερη χρονιά για όλους μας !!!ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΟΤΙ ΕΠΙΘΥΜΕΙΤΕ!!!!

ΤΟ ΜΥΡΟΛΟΓΙ ΤΗΣ ΦΩΚΙΑΣ

Κάτω από τον κρημνόν, οπού βρέχουν τα κύματα, όπου κατέρχεται το μονοπάτι, το αρχίζον από τον ανεμόμυλον του Μαμογιάννη, οπού αντικρύζει τα Μνημούρια, και δυτικώς, δίπλα εις την χαμηλήν προεξοχήν του γιαλού, την οποίαν τα μαγκόπαιδα του χωρίου, οπού δεν παύουν από πρωίας μέχρις εσπέρας, όλον το θέρος, να κολυμβούν εκεί τριγύρω, ονομάζουν το Κοχύλι -φαίνεται να έχη τοιούτον σχήμα- κατέβαινε το βράδυ-βράδυ η γριά-Λούκαινα, μία χαροκαμένη πτωχή γραία, κρατούσα υπό την μασχάλην μίαν αβασταγήν, διά να πλύνη τα μάλλινα σινδόνια της εις το κύμα το αλμυρόν, είτα να ξεγλυκάνη εις την μικράν βρύσιν, το Γλυφονέρι, οπού δακρύζει από τον βράχον του σχιστολίθου, και χύνεται ηρέμα εις τα κύματα. Κατέβαινε σιγά τον κατήφορον, το μονοπάτι, και με ψίθυρον φωνήν έμελπεν εν πένθιμον βαθύ μυρολόγι, φέρουσα άμα την παλάμην εις το μέτωπόν της, διά να σκεπάση τα όμματα από το θάμβος του ηλίου, οπού εβασίλευεν εις το βουνόν αντικρύ, κ’ αι ακτίνες του εθώπευον κατέναντί της τον μικρόν περίβολον και τα μνήματα των νεκρών, πάλλευκα, ασβεστωμένα, λάμποντα εις τας τελευταίας του ακτίνας.

Ενθυμείτο τα πέντε παιδιά της, τα οποία είχε θάψει εις το αλώνι εκείνο του χάρου, εις τον κήπον εκείνον της φθοράς, το εν μετά το άλλο, προ χρόνων πολλών, όταν ήτο νέα ακόμη. Δύο κοράσια και τρία αγόρια, όλα εις μικράν ηλικίαν της είχε θερίσει ο χάρος ο αχόρταστος.

Τελευταίον επήρε και τον άνδρα της, και της είχον μείνει μόνον δύο υιοί, ξενιτευμένοι τώρα. ο εις είχεν υπάγει, της είπον, εις την Αυστραλίαν, και δεν είχε στείλει γράμμα από τριών ετών. αυτή δεν ήξευρε τι είχεν απογίνει. ο άλλος ο μικρότερος εταξίδευε με τα καράβια εντός της Μεσογείου, και κάποτε την ενθυμείτο ακόμη. Της είχε μείνει και μία κόρη, υπανδρευμένη τώρα, με μισήν δωδεκάδα παιδιά.

Πλησίον αυτής, η γριά-Λούκαινα εθήτευε τώρα, εις το γήρας της, και δι’ αυτήν επήγαινε τον κατήφορον, το μονοπάτι, διά να πλύνη τα χράμια και άλλα διάφορα σκουτιά εις το κύμα το αλμυρόν, και να τα ξεγλυκάνη στο Γλυφονέρι.

Η γραία έκυψεν εις την άκρην χθαμαλού, θαλασσοφαγωμένου βράχου, και ήρχισε να πλύνη τα ρούχα. Δεξιά της κατήρχετο ομαλώτερος, πλαγιαστός, ο κρημνός του γηλόφου, εφ’ ου ήτο το Κοιμητήριον, και εις τα κλίτη του οποίου εκυλίοντο αενάως προς την θάλασσαν την πανδέγμονα τεμάχια σαπρών ξύλων από ξεχώματα, ήτοι ανακομιδάς ανθρωπίνων σκελετών, λείψανα απόχρυσές γόβες ή χρυσοκέντητα υποκάμισα νεαρών γυναικών, συνταφέντα ποτέ μαζί των, βόστρυχοι από κόμας ξανθάς, και άλλα του θανάτου λάφυρα. Υπεράνω της κεφαλής της, ολίγον προς τα δεξιά, εντός μικράς κρυπτής λάκκας, παραπλεύρως του Κοιμητηρίου, είχε καθίσει νεαρός βοσκός, επιστρέφων με το μικρόν κοπάδι του από τους αγρούς, και, χωρίς ν’ αναλογισθή το πένθιμον του τόπου, είχε βγάλει το σουραύλι από το μαρσίπιόν του, και ήρχισε να μέλπη φαιδρόν ποιμενικόν άσμα. Το μυρολόγι της γραίας εκόπασεν εις τον θόρυβον του αυλού, και οι επιστρέφοντες από τους αγρούς την ώραν εκείνην – είχε δύσει εν τω μεταξύ ο ήλιος – ήκουον μόνον την φλογέραν, κ’ εκοίταζον να ίδωσι που ήτο ο αυλητής, όστις δεν εφαίνετο, κρυμμένος μεταξύ των θάμνων, μέσα εις το βαθύ κοίλωμα του κρημνού.

Μία γολέτα ήτο σηκωμένη στα πανιά, κ’ έκαμνε βόλτες εντός του λιμένος. Αλλά δεν έπαιρναν τα πανιά της, και δεν έκαμπτε ποτέ τον κάβον τον δυτικόν. Μία φώκη, βόσκουσα εκεί πλησίον, εις τα βαθιά νερά, ήκουσεν ίσως το σιγανόν μυρολόγι της γραίας, εθέλχθη απότον θυρυβώδη αυλόν του μικρού βοσκού, και ήλθε παραέξω, εις τα ρηχά, κ’ ετέρπετο εις τον ήχον, κ’ ελικνίζετο εις κύματα. Μία μικρά κόρη, ήτο η μεγαλυτέρα εγγονή της γραίας, η Ακριβούλα, εννέα ετών, ίσως την είχε στείλει η μάννα της, ή μάλλον είχε ξεκλεφθή από την άγρυπνον επιτήρησίν της, και μαθούσα ότι η μάμμη ευρίσκετο εις το Κοχύλι, πλύνουσα εις τον αιγιαλόν, ήλθε να την εύρη, διά να παίξη ολίγον εις τα κύματα. Αλλά δεν ήξευρεν όπως πόθεν ήρχιζε το μονοπάτι, από του Μαμογιάννη τον μύλον, αντικρύ στα Μνημούρια, και άμα ήκουσε την φλογέραν, επήγε προς τα εκεί και ανεκάλυψε τον κρυμμένον αυλητήν. και αφού εχόρτασε ν’ ακούη το όργανόν του και να καμαρώνη τον μικρόν βοσκόν, είδεν εκεί που, εις την αμφιλύκην του νυκτώματος, εν μικρόν μονοπάτι, και ότι εκείθεν είχε κατέλθει η γραία η μάμμη της. κ’ επήρε το κατηφορικόν απότομον μονοπάτι διά να φθάση εις τον αιγιαλόν να την ανταμώση. Και είχε νυκτώσει ήδη.

Η μικρά κατέβη ολίγα βήματα κάτω, είτα είδεν ότι ο δρομίσκος εγίνετο ακόμη πλέον απόκρημνος. Έβαλε μίαν φωνήν, κ’ επροσπάθει ν’ αναβή, να επιστρέψη οπίσω. Ευρίσκετο επάνω εις την οφρύν ενός προεξέχοντος βράχου, ως δύο αναστήματα ανδρός υπεράνω της θαλάσσης. Ο ουρανός εσκοτείνιαζε, σύννεφα έκρυπταν τα άστρα, και ήτον στην χάσιν του φεγγαριού. Επροσπάθησε και δεν εύρισκε πλέον τον δρόμον πόθεν είχε κατέλθει. Εγύρισεν πάλιν προς τα κάτω, κ’ εδοκίμασε να καταβή. Εγλίστρησε κ’ έπεσε, μπλουμ! εις το κύμα. Ήτο τόσον βαθύ όσον και ο βράχος υψηλός. Δύο οργυιές ως έγγιστα. Ο θόρυβος του αυλού έκαμε να μη ακουσθή η κραυγή. Ο βοσκός ήκουσεν ένα πλαταγισμόν, αλλά εκείθεν όπου ήτο, δεν έβλεπε τη βάσιν του βράχου και την άκρην του γιαλού. ‘Aλλως δεν είχε προσέξει εις την μικράν κόρην και σχεδόν δεν είχεν αισθανθή την παρουσίαν της.

Καθώς είχε νυκτώσει ήδη, η γραία Λούκαινα είχε κάμει την αβασταγήν της, και ήρχισε ν’ ανέρχεται το μονοπάτι, επιστρέφουσα κατ’ οίκον. Εις την μέσην του δρομίσκου ήκουσε τον πλαταγισμόν, εστράφη κ’ εκοίταξεν εις το σκότος, προς το μέρος όπου ήτο ο αυλητής.

- Κείνος ο Σουραυλής θα είναι, είπε, διότι τον εγνώριζε. Δεν του φτάνει να ξυπνά τους πεθαμένους με τη φλογέρα του, μόνο ρίχνει και βράχια στο γιαλό για να χαζεύη… Σημαδιακός κι αταίριαστος είναι.Κι εξακολούθησε το δρόμο της.

Κ’ η γολέτα εξηκολούθει ακόμη να βολταντζάρη εις τον λιμένα. Κι ο μικρός βοσκός εξηκολούθει να φυσά τον αυλόν του εις την σιγήν της νυκτός.

Κ’ η φώκη, καθώς είχεν έλθει έξω εις τα ρηχά, ηύρε το μικρόν πνιγμένον σώμα της πτωχής Ακριβούλας, και ήρχισε να το περιτριγυρίζη και να το μυρολογά, πριν αρχίση το εσπερινόν δείπνον της.

Το μυρολόγι της φώκης, το οποίον μετέφρασεν εις ανθρώπινα λόγια εις γέρων ψαράς, εντριβής εις την άφωνον γλώσσαν των φωκών, έλεγε περίπου τα εξής:

Αυτή ήτον η Ακριβούλα
η εγγόνα της γριά-Λούκαινας.
Φύκια ‘ναι τα στεφάνια της,
κοχύλια τα προικιά της…
Κ’ η γριά ακόμα μυρολογά
τα γεννοβόλια της τα παλιά.
Σαν νά ‘χαν ποτέ τελειωμό
τα πάθια κ’ οι καημοί του κόσμου.

Στο κείμενο αυτό μου άρεσε ο εκπληκτικός δραματικός τρόπος γραφής του Παπαδιαμάντη.Η πλοκή όμως με απογοήτευσε,δεν μου άρεσε αυτός ο “καθημερινός” πόνος.Βέβαια και αυτό κάπου εξυπηρετεί,μας δείχνει αυτό που θέλει να πει ο ποιητής.Προσπαθήστε αν θέλετε να ψάξετε βαθύτερα στο νόημα του κειμένου,είναι αρκετά ενδιαφέρον.

ΑΝ ΟΙ ΚΑΡΧΑΡΙΕΣ ΗΤΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

«Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι» ρώτησε τον κ.Κ. η μικρή κόρη της σπιτονοικοκυράς του «θα φέρονταν τότε καλύτερα στα μικρά ψάρια;» «Σίγουρα» απάντησε αυτός. «Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έφτιαχναν στην θάλασσα για τα μικρά ψάρια τεράστιες κασέλες με διάφορες τροφές μέσα, τόσο φυτά όσο κα ζώα. Θα φρόντιζαν να έχουν οι κασέλες πάντα φρέσκο νερό και θα έπαιρναν εν γένει διάφορα υγειονομικά μέτρα. Όταν π.χ. ένα ψαράκι τραυμάτιζε το πτερύγιό του, τότε οι καρχαρίες θα του έβαζαν αμέσως έναν επίδεσμο, για να μην τους πεθάνει πριν την ώρα του. Για να μην είναι τα ψαράκια μελαγχολικά, θα διοργανώνονταν που και που μεγάλες γιορτές στο νερό, γιατί τα χαρούμενα ψαράκια έχουν καλύτερη γεύση από τα μελαγχολικά. Θα υπήρχαν φυσικά και σχολεία μέσα σε αυτές τις κασέλες. Στα σχολεία αυτά τα ψαράκια θα μάθαιναν πώς να κολυμπάνε στο στόμα των καρχαριών. Θα χρειάζονταν π.χ. τη γεωγραφία για να μπορούν να βρίσκουν τους μεγάλους καρχαρίες που θα βρίσκονταν κάπου τεμπελιάζοντας. Το σπουδαιότερο θα ήταν φυσικά η ηθική διαπαιδαγώγηση των μικρών ψαριών. Θα διδάσκονταν ότι το υψηλότερο και ωραιότερο ιδεώδες είναι να θυσιάζεται ένα ψαράκι πρόθυμα και ότι όλα έπρεπε να πιστεύουν στους καρχαρίες, προπαντός όταν τους έλεγαν ότι θα μεριμνούσαν για ένα καλύτερο μέλλον.

Θα δίδασκαν στα ψαράκια ότι το μέλλον αυτό τότε μόνο είναι εξασφαλισμένο, όταν μάθαιναν υπακοή.
Τα ψαράκια θα έπρεπε να φυλάγονται απ’ όλες τις ταπεινές, υλιστικές, εγωιστικές και μαρξιστικές διαθέσεις και να αναφέρουν αμέσως στους καρχαρίες, όταν κανένα από αυτά έδειχνε τέτοιες διαθέσεις.
Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έκαναν φυσικά και πολέμους αναμεταξύ τους, για να κυριέψουν ξένες ψαροκασέλες και ξένα ψαράκια. Τους πολέμους θα έβαζαν να τους κάνουν τα δικά τους ψαράκια. Θα δίδασκαν στα ψαράκια ότι ανάμεσα σ’αυτά και τα ψαράκια των άλλων καρχαριών υπάρχει τεράστια διαφορά.
Τα ψαράκια, θα διακήρυσσαν, είναι, ως γνωστόν, βουβά, αλλά σωπαίνουν σ’εντελώς διαφορετικές γλώσσες και γι’αυτό δεν μπορούν να καταλάβουν το ένα το άλλο.
Σε κάθε ψαράκι που θα σκότωνε στον πόλεμο μερικά άλλα ψαράκια εχθρικά, που σωπαίνουν σε άλλη γλώσσα, θα απένειμαν ένα μικρό παράσημο από θαλασσινά φύκια και τον τίτλο του ήρωα.
Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα υπήρχε φυσικά σε αυτούς και τέχνη.
Θα υπήρχαν ωραίοι πίνακες, στους οποίους θα παριστάνονταν τα δόντια των καρχαριών με υπέροχα χρώματα, τα στόματά τους σαν αληθινά πάρκα αναψυχής, όπου θα μπορούσε να κάνει κανείς έναν υπέροχο περίπατο.

Τα θέατρα στο βυθό της θάλασσας θα έδειχναν πως ηρωικά ψαράκια κολυμπάνε ενθουσιασμένα στα στόματα των καρχαριών και η μουσική θα ήταν τόσο ωραία, ώστε τα ψαράκια θα ορμούσαν, κάτω από τους ήχους της, με την μπάντα μπροστά, σαν σε όνειρο και με το νανούρισμα των πιο ευχάριστων σκέψεων, στα στόματα των καρχαριών.
Θα υπήρχε βέβαια και μια θρησκεία, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι. Θα δίδασκε ότι για τα ψαράκια μόνο στην κοιλιά των καρχαριών θα άρχιζε η αληθινή ζωή.

Εξάλλου, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, τα ψαράκια θα έπαυαν επίσης να είναι ίσα όπως συμβαίνει τώρα. Μερικά από αυτά θα έπαιρναν αξιώματα και θα τα τοποθετούσαν πάνω από τα άλλα. Στα κάπως μεγαλύτερα θα επιτρεπόταν μάλιστα να τρώνε τα μικρότερα.

Αυτό δε θα ήταν για τους καρχαρίες παρά ευχάριστο, αφού οι ίδιοι θα είχαν έπειτα να τρώνε, συχνά, μεγαλύτερες μπουκιές. Και τα μεγαλύτερα ψαράκια, που θα είχαν πόστο, θα φρόντιζαν για την τάξη ανάμεσα στα ψαράκι και θα γίνονταν δάσκαλοι, αξιωματικοί, μηχανικοί για την κατασκευή κασελών κ.τ.λ..
Με λίγα λόγια, πολιτισμός θα υπήρχε στην θάλασσα, μόνο αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι.

Σε αυτό το κείμενο από την άλλη μερία δεν μου άρεσε ο τρόπος γραφής του Μπρεχτ,δεν έχει κανένα ιδιαίτερο στοιχείο.Από την άλλη όμως το περιεχόμενο είναι πολύ ωραίο.Μέσα από ένα αλληγορικό κείμενο μας δείχνει πως είναι δομημένη η ανθρώπινη κοινωνία με μία δόση υπερβολής φυσικά…

The Whole Box…

Το εκπληκτικό αυτό πακέτο δεν βρίσκεται πλέον στα μαγαζία και δεν εκδίδεται.Μπορεί να βρεθεί σε μία άλλη έκδοση μικρότερη σε μέγεθος και περιεχόμενο με dvd όχι βιντεοκασσέτες όπως αυτή…Η έκδοση αυτή περιλμβάνει ένα μεγάλο κουτί για να φυλλάστονται όλα τα άλλα “καλούδια”μέσα.Τρεις βιντεοκασσέτες με δύο συναλίες στο San Diego το 1992 και μία στο Seattle το 1989.Τρία cd με ηχογραφημένη μία συναυλία από το Mexico City το 1993.Ένα βιβλιαράκι με άπειρες εικόνες και υλικό από το “Nowhere To Roam Tour” των Metallica του 1991-1993.Ένα stencil με το λογότυπο αυτού του tour και τέλος ένα προσκλητήριο στο snake pit που υπήρχε σε κάθε τους συναλιά εκείνης της περιόδου.

All the goods together…

ΥΓ:Thanks Aradon for your help

Θα ήθελα πάρα πολύ να τους δω αλλά αυτό είναι αδύνατο.Ελπίζω σε μία περιοδία που να έχει και την Ελλάδα μέσα ώστε να πάω σίγουρα ακόμα και Αθήνα να είναι διότι οι Led Zeppelin είναι απλά Θεοί και μέσα στα αγαπημένα μου group

The Led Zeppelin legend
The surviving members of legendary rock group Led Zeppelin are to reform for a star-studded tribute concert in London.

Singer Robert Plant, guitarist Jimmy Page and bassist John Paul Jones will play at the show to remember the late Atlantic Records founder Ahmet Ertegun.

The one-off concert, the trio’s first performance for 19 years, will take place at the O2 arena on 26 November.

Tickets will cost £125 and be allocated by ballot. Pete Townshend, Bill Wyman and Paolo Nutini will also perform.

Ertegun, who signed Led Zeppelin in 1968, died last year.

This performance stands alone as a tribute to the work and life of a longstanding friend
Robert Plant

Plant on reunion
The place of Led Zeppelin drummer John Bonham, who died in 1980, will be taken by his son Jason.

Plant said: “During the Zeppelin years, Ahmet Ertegun was a major foundation of solidarity and accord.

“For us, he was Atlantic Records and remained a close friend and conspirator. This performance stands alone as a tribute to the work and life of a longstanding friend.”

The news is likely to spark a huge rush for tickets as devoted fans scramble to get into what could be the band’s last show.

I will auction off my blood, organs, and all worldly possessions – think I’m kidding?
Led Zeppelin fan

Send us your comments
Tickets will only be available to those who register on a dedicated website, ahmettribute.com, and will be limited to two successful applications per household.

With their pounding, blues-influenced anthems and explosive stadium shows, Led Zeppelin paved the way for artists across the worlds of heavy metal and alternative rock.

Their best-known songs include Stairway to Heaven, Whole Lotta Love, Rock and Roll, Kashmir and Communication Breakdown – although they never released singles in the UK.

Led Zeppelin’s last full concert was in Berlin in July 1980 – two months before John Bonham died.

Πηγή

Και έτσι μπήκαμε και στο φθινόπωρο…Είδαμε επιτέλους τα πρωτοβρόχια,που τόσο πολύ λατρεύω και ετοιμαζόμαστε πλέον για μία σκληρή χρονία.

Ο χρόνος περνάει δίχως να το πάρουμε χαμπάρι και έτσι και αυτή η χρονία θα κυλήσει γρήγορα και ελπίζω ανώδυνα.Ας διασκεδάσουμε όσο περισσότερο μπορούμε και ας…ζήσουμε.

Το φθινόπωρο μπήκε με τις καλύτερες προοπτικές για εμένα.Θα δουλέψω σκληρά για να κερδίσω όσα περισσότερα μπορώ.Έχω βάλει κάποιους στόχους που ελπίζω να τους πετύχω,παρόλα αυτά δεν θα παραλείψω να “ζήσω την στιγμή”.Η αγαπημένη μου εποχή είναι προ των πυλών πλέον.

Μακρυμάνικα,κρύο,βροχές και γιατί όχι και χιόνια μας περιμένουνε.Τι τέλεια που θα είναι και η φετινή χρονία ^_^

Το γενικό μου συμπέρασμα ήταν πως οι άνθρωποι πολλές φορές όταν μεγαλώνουν αλλάζουν ριζικά τα πιστεύω τους και τις αρχές τους, ειδικά περί χρημάτων. Βλέπω τους μεγαλύτερους μου να γίνονται έρμαια των χρημάτων και να διψούν για να αποκτήσουνε όσα περισσότερα μπορούνε,σε αντίθεση με αρκετούς νέους που δεν πολύενδιαφέρονται. Κάνουνε οτιδήποτε για να τα αποκτήσουνε, είτε νόμιμο είτε αρκετές φορές παράνομο. Φοβάμαι μήπως καταλήξω και εγώ σε μία τέτοια κατάσταση, αν και ποτέ δεν θα ήθελα να με κυριαρχεί το χρήμα και να το βάζω πάνω από όλες τις αρχές μου.

 Από την άλλη βλέπω πολλές φορές  αρχές και πιστεύω να ξεχνιούνται για χάρη του χρήματος. Πόσοι άνθρωποι πλέον πιστεύουν στην φιλία,  πόσοι στην οικογένεια? Ενώ στο χρήμα…εκκατομύρια…Δεν θέλω να βάζω πάνω από μία ισχυρή φιλία το χρήμα. Δεν θέλω να κάνω αυτά που καταδικάζω τώρα. Δεν θέλω να αλλάξω τόσο πολύ όταν μεγαλώσω, όπως κάνει σχεδόν ο καθένας. Αλλά μήπως και αυτοί που έχουνε τέτοιες αρχές τα ίδια δεν θα λέγαν και στην ηλικία μου?

 Ελπίζω να μην γίνω μία μέρα αυτό που καταδικάζω τώρα, στο χέρι μου είναι…

Βρισκόμουνα στην Χαλκιδική και έκανα μπανάκια,βολτίσες και γενικά άραζα.Ευτυχώς που ερχόταν τα Σαββατοκύριακα η κοπέλα μου και έτσι ούτε σκυλοβαρίομουν μόνος μου ούτε μου έλειπε τόσο πολύ.

Το μισό καλοκαιράκι πέρασε δυστυχώς.Τώρα έρχονται και τα δύσκολα που πρέπει να πάω Κεφαλλονία για 15-20 μέρες.Δεν λέω πως είναι άσχημα,ίσα ίσα,αλλά θα μου λείψουν ο(οι) φίλος μου και πολύ περισσότερο η κοπελία μου… .

Δεν έχω κάνει και πολλά πράγματα μέσα στο καλοκαίρι αλλά δεν βαρίεσαι,έτσι είναι οι διακοπές .Προσπάθησα να πάρω ένα DSlite για τα γεννέθλια μου αλλά οι γονείς μου μου το απαγόρευσαν…

Έξω βρέχει,πόσο μου αρέσει τελικά η βροχή .Rain in the middle of the summer,wihoooo!!!!

Δεκάξι ολόκληρα χρόνια βρίσκεται πλέον σε αυτόν τον κόσμο.Δεκάξι χρόνια αναπνέει,αγαπάει,γελάει,κλάει,τσατίζετε,μουτρώνει,βαρίεται και προπάντων ζει!Μία συγκίνηση και ένα ρίγος διαπερνάει τον γραφόντα,τόσα χρόνια πέρασαν τόσο γρήγορα σαν μία ταινία.Πότε πήγε δημοτικό,πότε γυμνάσιο και τώρα πλέον ωδεύει να τελείωσει το σχολείο.Γέλασε,έκλαψε,ερωτεύτηκε,μάλωσε,αγάπηθηκε.Μία γεμάτη ζωή που όμως θέλει να γεμίσει ακόμα περισσότερο με συναισθήματα και εμπειρίες.Θέλει να ρουφήξει το μεδούλι της ζωής και να ζήσει δυνατά

Η μέρα θα είναι η καθημερινή ρουτίνα με μόνες εκπλήξεις τα τηλεφωνήματα και τα sms που ελπίζει να λάβει από γνωστούς και φίλους.Να δούμε ποιός θα τον ξεχάσει φέτος.Θυμάται ότι πέρυσι πέραν των γνωστών μόλις τέσσερα άτομα τον θυμύθηκαν.Αλλά δεν βαρίεσαι,αυτά έχει η ζωή…

Χρόνια Πολλά Οδυσσέα!Να έχεις ότι επιθυμείς!

Εχθές είχα την τύχη και την τιμή να δω ένα από τα μεγαλύτερα rock groups της ιστορίας live στη Μονή Λαζαριστών.Η ψυχή των Jethro Tull, Ian Anderrson και τα υπόλοιπα τέσσερα μέλη του group εχθές μας ταξίδεψαν σε έναν άλλο κόσμο.

Η Μονή Λαζαριστών ήταν γεμάτη(περίπου τρεις χιλιάδες κόσμος)και το κλίμα ήταν αρκετά θερμό από την αρχή της συναυλίας.Τα πράγματα θα ήταν ακόμα καλύτερα αν οι καρέκλες δεν ήταν στημένες μέχρι την σκηνή.Με αυτή την τεχνική δεν έμεινε χώρος για όρθια άτομα μπροστά στην σκηνή παρά μόνον στα πλάγια της όπου και στάθηκα.Το αποτέλεσμα ήταν να μην μπορούμε εμείς οι fans να κάνουμε πίο ζεστό το κλίμα…Κρίμα διότι εγώ είχα πολύ όρεξη.Χόρευα επεφημούσα και φώναζα συνεχώς.

Αυτοί οι πέντε υπέροχοι μουσικοί βάλανε τα γυαλία σε πολλούς νέους μουσικούς παίζοντας για δύο ολόκληρες ώρες παρά το μεγάλο της ηλικίας τους(όλοι άνω των εξήντα ετών εκτός του πιανίστα John O’ Hara).Mε κέφι χαρά και μεγάλη διάθεση μας έδωσαν ένα set list κυρίως βγαλμένο από τα πρώτα χρόνια της καρίερας τους μεταξύ 1968-1972,κάτι που με χαροποίησε ιδιαίτερα μίας και αυτή την περίοδο γράψανε και τους περισσότερους ύμνους τους και αυτούς ήθελα να ακούσω περισσότερο.

Το μεγαλύτερο αστέρι της βραδίας ήταν,ποιός άλλος,ο Ian Anderrson.Πραγματικά με εξέπληξε.Τόση ενέργεια από έναν εξηντάχρονο άνθρωπο δεν περίμενα.Έπαιζε το φλάουτο με τόσο πάθος και τόση μεγάλη τεχνική.Έκανε τρομερά αστεία(για χρόνια θα θυμάμαι το θεϊκό Stairway to Aqualung,no no no Smoke on the Aqualung thats what is called XD ) και μιλούσε στο κοινό συχνά.Ξεσήκωνε τα πλήθη με τα solo του αλλά και κάθε του κίνηση.Πραγματικά άξιος frontman!!!Μεγάλη εντύπωση μου έκανα τα solo του Martin Barre που ήταν εκπληκτικά και δίχως λάθος.Γενικά η εμφάνιση των Jethro Tull χαρακτηρίζετε άκρως επαγγελματική δίχως κανένα λάθος και με κρυσταλένιο ήχο να βγαίνει από τα μεγάφωνα.

Είναι κρίμα που τέτοιες συναυλίες δεν έχουνε μεγάλο αντίκτυπο.Το θεωρώ άδικο ένα τόσο ιστορικό group να γεμίζει σχεδόν την Μονή Λαζαριστών ενώ ο νεαρός Χατζηγίαννης να γεμίζει δύο φορές μέσα σε δύο μέρες το Θέατρο Γης.Δεν έχω κάτι κατά του καλλιτέχνη αλλά την ιστορία και μάλλον και το ταλέντο των Jethro Tull δεν τα έχει.Είναι κρίμα να μην στηρίζουμε όπως μπορούμε αυτές της προσπάθειες των διοργανωτών να φέρουνε μεγάλα ονόματα στην χώρα μας.

Κλείνοντας θα ήθελα να πω πως εχθές ήτανε μία μαγευτική συναυλία με πέντε φανταστικούς μουσικούς.Όσοι δεν ήρθατε απλά χάσατε.Τα συναισθήματα και την χαρά που ένιωθα εκείνες τις δύο υπέροχες ώρες δεν θα τα ξεχάσω με τίποτα.Ευχαριστούμε Jethro Tull για αυτήν την εμφάνιση και σας θερμοπαρακαλώ να ξαναέρθετε σύντομα όσο ακόμα κρατάνε τα γερασμένα πόδια σας…

ΥΓ:Οι φωτογραφίες είναι παρμένες από το rocking.gr και τραβηγμένες από τον Αντώνη Μουστάκα.